Siedziba Biblioteki Polskiej w Paryżu na wyspie św. Ludwika, przy Quai d’Orléans

Biblioteka Polska w Paryżu (fr. Bibliothèque Polonaise de Paris) została założona w 1838 z inicjatywy  Karola Sienkiewicza, który doprowadził do połączenia już istniejących księgozbiorów wydziału historycznego i statystycznego Towarzystwa Literackiego Polskiego oraz Towarzystwa Pomocy Naukowej. Celem Biblioteki było  zbieranie ocalałych książek,  archiwów i pamiątek narodowych.   Biblioteka została uroczyście otwarta  24 marca 1839. Zarządzała nią  Rada Biblioteczna, w której skład wchodziło ośmiu delegatów. Dożywotnim prezesem został ks. Adam Jerzy Czartoryski, a funkcje sekretarza, bibliotekarza i kasjera pełnił Karol Sienkiewicz. Na potrzeby placówki zakupiono  (1853) czteropiętrową kamienicę na wyspie św. Ludwika przy Quai d’Orléans w 6. dzielnicy Paryża.

Zbiory Biblioteki Polskiej  w 1845 to  15 tys. tomów, w 1848 wzrosły do ok. 20 tys. książek. W 1914 księgozbiór liczył 100 tys. dzieł. W 1939 zbiory obejmowały 145 tys. książek, 1000 rękopisów, 12 tys. rycin, 2800 atlasów i map oraz 20 tys. kopii dokumentów dotyczących historii Polski. W 1989 księgozbiór wynosił ok. 220 000 woluminów, posiada ok. 5 000 map polskich i 7 000 rycin od XVI do XX wieku, również zbiór Towarzystwa Historyczno-Literackiego.

W 1893 r. zarządzanie Biblioteką zostało przekazane w ręce Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. Od 1903 przy Bibliotece Polskiej funkcjonuje Muzeum Adama Mickiewicza w Paryżu. W chwili obecnej (po ustaleniach z roku 2004) Biblioteka jest wspólnie prowadzona przez Polską Akademią Umiejętności (PAU) i Towarzystwo Historyczno-Literackie.

W roku 2013 r. Biblioteka Polska, Towarzystwo Historyczno-Literackie w Paryżu i Muzeum Adama Mickiewicza w Paryżu zostały wpisane przez UNESCO do Rejestru Pamięci Świata.